Przestępczość zorganizowana w Polsce

5/5 - (4 votes)

Zakończenie pracy magisterskiej z kryminalistyki

Przestępczość zorganizowana stanowi obecnie problem globalny. Zorganizowane grupy przestępcze ciągle rozszerzają strefy swoich wpływów, przenikają granice wielu państw, mają w nich swych rezydentów, utrzymują kontakty z miejscowymi grupami przestępczymi oraz udoskonalają metody działań.

Dlatego też zapobieganie i zwalczanie tego rodzaju przestępczości jest bardzo trudne i stanowi problem międzynarodowy. Policja jednego kraju nie ma szansy skutecznie przeciwstawić się zorganizowanym grupom przestępczym, tylko współpraca międzynarodowa, makroregionalna rokuje jakiekolwiek nadzieje na skuteczną z nimi walkę. Zwalczanie tej przestępczości wymaga także poważnego zaangażowania środków budżetowych poszczególnych państw oraz dobrze wyszkolonych i przygotowanych organizacyjnie organów ścigania i wymiaru sprawiedliwości.

Początek wieku XXI jest pretekstem do tego, żeby zmobilizować wszelkie siły i środki, aby to stulecie nie było wiekiem międzynarodowych organizacji przestępczych, tworzących własne państwa w państwach.

Przestępczość zorganizowana w Polsce jest złożonym i wieloaspektowym problemem, który wpływa na różne sfery życia społecznego, gospodarczego i politycznego. Jej zasięg i charakter ewoluują wraz ze zmianami w społeczeństwie, technologii i globalnych trendach przestępczych. W celu skutecznego zwalczania przestępczości zorganizowanej, Polska wdrożyła liczne mechanizmy prawne i instytucjonalne, współpracując również z międzynarodowymi partnerami.

Przestępczość zorganizowana odnosi się do działalności grup przestępczych, które charakteryzują się hierarchiczną strukturą, planowaniem i realizacją przestępstw na dużą skalę oraz dążeniem do maksymalizacji zysków finansowych. Działalność tych grup jest zazwyczaj długotrwała i obejmuje różnorodne formy przestępstw, takie jak handel narkotykami, przemyt ludzi, pranie brudnych pieniędzy, korupcja, handel bronią, cyberprzestępczość oraz przestępstwa przeciwko mieniu.

Przestępczość zorganizowana w Polsce ma swoje korzenie w okresie transformacji ustrojowej lat 90. XX wieku, kiedy to upadek komunizmu i otwarcie granic stworzyły nowe możliwości dla działalności przestępczej. W tym czasie pojawiły się pierwsze grupy przestępcze, które szybko zyskały wpływy dzięki korupcji, słabemu systemowi prawnemu i niewystarczającym zasobom organów ścigania.

W kolejnych latach przestępczość zorganizowana w Polsce uległa ewolucji. Grupy przestępcze zaczęły wykorzystywać nowoczesne technologie, rozwijać międzynarodowe sieci kontaktów oraz dywersyfikować swoje działania. Współczesna przestępczość zorganizowana w Polsce jest złożona, globalna i trudna do zwalczania ze względu na swoje skomplikowane struktury oraz zaawansowane metody działania.

Handel narkotykami jest jedną z najpoważniejszych form przestępczości zorganizowanej w Polsce. Grupy przestępcze zajmują się zarówno produkcją, jak i dystrybucją narkotyków, w tym amfetaminy, marihuany, kokainy i heroiny. Polska jest również ważnym punktem tranzytowym na trasie przerzutu narkotyków do Europy Zachodniej.

Przemyt ludzi i handel ludźmi stanowią kolejne poważne zagrożenie. Polska jest zarówno krajem źródłowym, jak i tranzytowym oraz docelowym dla ofiar handlu ludźmi. Ofiary są wykorzystywane głównie do pracy przymusowej, prostytucji oraz żebractwa.

Pranie brudnych pieniędzy to działalność mająca na celu legalizację nielegalnie zdobytych środków finansowych. Grupy przestępcze wykorzystują różnorodne metody, takie jak inwestowanie w nieruchomości, działalność gospodarcza oraz transakcje finansowe, aby ukryć źródło swoich dochodów.

Korupcja jest istotnym problemem związanym z przestępczością zorganizowaną. Przestępcy często wykorzystują korupcję do wpływania na decyzje polityczne, administracyjne oraz sądowe, co utrudnia skuteczne zwalczanie przestępczości i osłabia zaufanie społeczne do instytucji publicznych.

Cyberprzestępczość to dynamicznie rozwijająca się forma przestępczości zorganizowanej. Grupy przestępcze wykorzystują internet i nowoczesne technologie do przeprowadzania ataków hakerskich, wyłudzania danych, kradzieży tożsamości oraz innych przestępstw związanych z cyberprzestrzenią.

Polska wdrożyła szereg mechanizmów prawnych i instytucjonalnych mających na celu zwalczanie przestępczości zorganizowanej. Kodeks karny zawiera przepisy dotyczące przestępczości zorganizowanej, w tym kary za udział w grupie przestępczej oraz za kierowanie taką grupą. W 1999 roku powołano Centralne Biuro Śledcze Policji (CBŚP), które jest wyspecjalizowaną jednostką zajmującą się zwalczaniem przestępczości zorganizowanej na terenie całego kraju.

W celu skutecznego ścigania przestępczości zorganizowanej Polska współpracuje również z międzynarodowymi partnerami. Polska jest członkiem Europolu, Interpolu oraz Eurojustu, co umożliwia wymianę informacji, koordynację działań oraz przeprowadzanie wspólnych operacji z innymi krajami. W ramach Unii Europejskiej Polska uczestniczy w inicjatywach mających na celu zwalczanie przestępczości zorganizowanej, takich jak operacje policyjne, szkolenia oraz projekty badawcze.

Zwalczanie przestępczości zorganizowanej w Polsce napotyka wiele wyzwań. Jednym z nich jest rosnąca złożoność i globalizacja działalności przestępczej. Grupy przestępcze wykorzystują nowoczesne technologie oraz międzynarodowe sieci kontaktów, co utrudnia ich wykrywanie i ściganie. Innym wyzwaniem jest korupcja, która osłabia skuteczność działań organów ścigania i wymiaru sprawiedliwości.

W odpowiedzi na te wyzwania konieczne jest ciągłe doskonalenie metod zwalczania przestępczości zorganizowanej. Wzmacnianie współpracy międzynarodowej, rozwój nowych technologii oraz inwestowanie w edukację i szkolenia dla funkcjonariuszy policji i prokuratorów są kluczowe dla skutecznego przeciwdziałania przestępczości zorganizowanej.

Podsumowując, przestępczość zorganizowana w Polsce jest złożonym i dynamicznie ewoluującym problemem, który wymaga skoordynowanych działań na poziomie krajowym i międzynarodowym. Skuteczne zwalczanie przestępczości zorganizowanej wymaga nie tylko odpowiednich przepisów prawnych, ale także silnych instytucji, nowoczesnych technologii oraz międzynarodowej współpracy. Pomimo licznych wyzwań, Polska podejmuje intensywne działania mające na celu ochronę społeczeństwa przed negatywnymi skutkami działalności zorganizowanych grup przestępczych.

Cel i funkcja dozwolonego użytku

5/5 - (4 votes)

Dozwolony użytek należy pojmować jako możliwość korzystania z chronionego utworu bez zgody jego twórcy. Jest on obwarowany szeregiem warunków, które musi spełnić użytkownik, aby móc go stosować. Zakres praw i obowiązków dla korzystających w ten sposób z utworów umieszczono w przepisach 23- 35 upap, choć wypada dodać, iż odnosi się do nich również wiele innych przepisów. Doktryna nie jest natomiast zgodna co do włączenia do tej grupy programów komputerowych, których ochrona ustawowa jest odmienna i bardziej kazuistyczna.[1]

Dozwolony użytek jest w jurysprudencji dzielony na osobisty (art. 23 i 231 upap) i publiczny (art. 24- 33 upap), przede wszystkim ze względu na cel. Należy wyraźnie zwrócić uwagę, iż jest to wyjątek od przepisu art. 17 upap, który przyznaje twórcy wyłączne prawo korzystania, rozporządzania oraz czerpania wynagrodzenia za korzystanie z utworu. Powinno się więc stosować zasadę exceptiones non sunt extendendae, zgoda panuje też co do zakazu wykładni per analogiam . Jednak ze względu na dość ubogie i nieco nieporadne (co przedstawię w dalszej części pracy) wyrażenie zamiarów przez ustawodawcę, dopuszcza się niekiedy odstępstwa od tych reguł.[2]

Generalnie należy stwierdzić, że korzystanie z dozwolonego użytku jest nieodpłatne. Występują jednak wyjątki zarówno w użytku osobistym (nie wyrażone wprost), jak i publicznym. Ustawodawca polski przyjął kazuistyczną metodę regulacji, co skutkuje wymienieniem w ustawie warunków, jakie musi spełnić użytkownik, by móc korzystać z utworu. Powszechnie przyjmuje się to rozwiązanie jako gorsze od klauzuli fair use w prawie amerykańskim, która tylko generalnie  formułuje owe warunki, przez co jest bardziej „elastyczna” i lepiej przystosowana do zmian zachodzących w społeczeństwie . Jednakże przeniesienie jej na grunt europejski jest praktycznie niemożliwe.[3]

Dozwolony użytek jest kluczowym elementem prawa autorskiego, mającym na celu zrównoważenie interesów twórców i użytkowników utworów. Jego głównym celem jest zapewnienie, że ochrona praw autorskich nie ogranicza nadmiernie dostępu do wiedzy, kultury i informacji, umożliwiając jednocześnie twórcom czerpanie korzyści z ich pracy. Funkcje dozwolonego użytku obejmują promowanie edukacji, badań naukowych, krytyki, recenzji oraz szeroko pojętego dostępu do informacji.

Definicja i podstawy prawne dozwolonego użytku

Dozwolony użytek odnosi się do określonych sytuacji, w których możliwe jest korzystanie z utworów chronionych prawem autorskim bez konieczności uzyskiwania zgody od twórcy lub właściciela praw autorskich i bez obowiązku uiszczania wynagrodzenia. Jest to wyjątek od zasady wyłączności, którą posiadają twórcy w odniesieniu do swoich utworów.

W polskim prawie autorskim, dozwolony użytek jest uregulowany przede wszystkim w ustawie o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Artykuły 23-35 tej ustawy określają zakres i warunki korzystania z utworów w ramach dozwolonego użytku.

Funkcje dozwolonego użytku

  1. Edukacja i badania naukowe: Jednym z najważniejszych celów dozwolonego użytku jest wspieranie edukacji i badań naukowych. Dozwolony użytek pozwala nauczycielom, uczniom i naukowcom na korzystanie z chronionych utworów w ramach zajęć edukacyjnych, tworzenia materiałów dydaktycznych oraz prowadzenia badań, bez konieczności uzyskiwania zgody na każde użycie. Dzięki temu dostęp do wiedzy jest ułatwiony, co sprzyja rozwojowi intelektualnemu i innowacjom.
  2. Krytyka i recenzja: Dozwolony użytek umożliwia krytykom, recenzentom i dziennikarzom cytowanie fragmentów utworów w celach krytycznych, analitycznych lub recenzyjnych. Dzięki temu możliwe jest swobodne wyrażanie opinii oraz prowadzenie debaty publicznej na temat różnych dzieł, co jest istotne dla rozwoju kulturalnego i demokratycznego społeczeństwa.
  3. Informacja i media: Media korzystają z dozwolonego użytku, aby informować społeczeństwo o bieżących wydarzeniach, poprzez cytowanie i reprodukcję fragmentów utworów. To pozwala na szybkie i skuteczne przekazywanie informacji, co jest kluczowe w dynamicznie zmieniającym się świecie.
  4. Kultura i sztuka: Dozwolony użytek wspiera również rozwój kultury i sztuki, umożliwiając artystom i twórcom inspirację oraz twórcze przetwarzanie istniejących utworów. Przykładem może być tworzenie parodii, pastiszów czy kolaży, które często bazują na elementach dzieł chronionych prawem autorskim.
  5. Użytek prywatny: Użytkownicy mogą korzystać z utworów w ramach użytku prywatnego, co oznacza, że mogą tworzyć kopie utworów na własny użytek, dzielić się nimi z najbliższą rodziną lub przyjaciółmi, bez zamiaru czerpania korzyści majątkowych. Użytek prywatny nie obejmuje jednak rozpowszechniania utworów na większą skalę.

Warunki dozwolonego użytku

Aby skorzystać z dozwolonego użytku, należy spełnić określone warunki. Przede wszystkim, korzystanie z utworu nie może naruszać normalnego korzystania z niego przez twórcę ani godzić w jego uzasadnione interesy. Oznacza to, że dozwolony użytek nie może prowadzić do utraty potencjalnych korzyści finansowych przez twórcę ani naruszać jego praw osobistych.

Kolejnym warunkiem jest obowiązek podania źródła oraz nazwiska twórcy, jeśli utwór jest wykorzystywany publicznie. Ma to na celu zapewnienie odpowiedniego uznania dla pracy twórcy, nawet w przypadku, gdy korzystanie z utworu mieści się w ramach dozwolonego użytku.

Warto również zauważyć, że dozwolony użytek ma swoje ograniczenia i nie może być nadużywany. Na przykład, kopiowanie całych książek czy filmów w celu rozpowszechniania ich w internecie nie mieści się w ramach dozwolonego użytku i jest naruszeniem praw autorskich.

Międzynarodowe standardy dozwolonego użytku

Dozwolony użytek jest uregulowany na poziomie międzynarodowym przez różne konwencje i traktaty. Jednym z kluczowych dokumentów jest Konwencja Berneńska o ochronie dzieł literackich i artystycznych, która wprowadza minimalne standardy ochrony praw autorskich i pozwala państwom na wprowadzenie własnych wyjątków i ograniczeń, w tym dozwolonego użytku. Konwencja Berneńska w artykule 9(2) określa tzw. „trójstopniowy test”, który państwa muszą spełnić, wprowadzając wyjątki od ochrony praw autorskich: wyjątek musi dotyczyć określonych przypadków specjalnych, nie może naruszać normalnego korzystania z utworu oraz nie może godzić w uzasadnione interesy twórcy.

Dozwolony użytek jest istotnym elementem prawa autorskiego, który ma na celu zrównoważenie interesów twórców i użytkowników utworów. Jego funkcje obejmują wspieranie edukacji, badań naukowych, krytyki, recenzji, dostępu do informacji oraz rozwoju kultury i sztuki. Warunki dozwolonego użytku muszą być przestrzegane, aby zapewnić odpowiednie poszanowanie praw twórców oraz umożliwić korzystanie z utworów w sposób zgodny z przepisami prawa.

[1] Karpowicz, Prawo autorskie i prasowe dla dziennikarzy, Warszawa 1997, s. 39.

[2] J. Hetman, Podstawy prawa własności intelektualnej, Warszawa 2008, s. 35- 36.

[3] J. Marcinkowska, Dozwolony użytek w prawie autorskim, Zeszyt naukowy UJ 87, Kraków 2004, s. 248.

Ochrona praw konsumentów

5/5 - (4 votes)

Oczywiście informacje te stanowią o bezpieczeństwie konsumenta, ale równie ważna jest doniosłość oznaczenia charakteru prawnego, „roli” z zakresu prawa umów, w jakiej występuje kontrahent konsumenta.

W praktyce bowiem konsument nie orientuje się np. czy ma do czynienia ze sprzedawcą, czy np. komisantem – z punktu widzenia konsumenta w obu wypadkach mamy do czynienia ze sprzedażą.

Jednak zupełnie inaczej będzie się przedstawiała (mniej korzystnie dla konsumenta) odpowiedzialność za wady przedmiotu świadczenia. Wiedza więc na temat tego, w roli strony jakiej umowy występuje jego kontrahent, jest wiec dla konsumenta znacząca. To samo dotyczy okoliczności, czy osoba, z którą konsument działa, jest sama stroną umowy, czy przedstawicielem innego podmiotu i jakiego rodzaju przedstawicielem; od tego bowiem zależy zakres informacji, jakich musi dla swego bezpieczeństwa domagać się konsument (np. umocowania pełnomocnika).

W praktyce zdarza się, że konsument styka się z jedną osobą, a zawiera dwie umowy, gdzie w jednej jego kontrahent jest np. sprzedawca, a w drugiej – pełnomocnikiem kredytodawcy udzielającego kredytu na zakup towaru objętego sprzedażą. Precyzyjne wskazanie rodzaju i liczby transakcji, ich wzajemnego związku oraz charakteru działania osoby, z którą konsument zawiera umowę, leży w interesie konsumenta i jest objęte obowiązkiem jasnej, nie wprowadzającej w błąd informacji, ciążącym na kontrahencie konsumenta.

W prawie wspólnotowym kwestie te są uregulowane w dyrektywach konsumenckich. I tak, w art. 4 dyrektywy 85/577 nałożono na kupca obowiązek pouczenia (na piśmie) konsumenta o firmie, adresie osoby, względem której może wykonać swe uprawnienia. Obowiązek ten zasadniczo powstaje w momencie zawarcia umowy, ale w przewidzianych w dyrektywie przypadkach może go wyprzedzać (art. 4 lit. b i c.). Obowiązek ten występuje również fragmentarycznie w dyrektywie 93/13 o niedozwolonych klauzulach w umowach konsumenckich oraz w art. 5 i 6 dyrektywy 97/7WE.

Ochrona praw konsumentów

Ochrona praw konsumentów odgrywa kluczową rolę w zapewnieniu równowagi między stronami umów cywilnoprawnych, zwłaszcza w sytuacji, gdy konsument jako strona słabsza negocjacyjnie wchodzi w relację prawną z przedsiębiorcą. Jednym z podstawowych elementów tej ochrony jest zapewnienie konsumentowi pełnej i zrozumiałej informacji o charakterze prawnym umowy oraz roli kontrahenta, z którym zawiera transakcję.

Znaczenie precyzyjnego oznaczenia kontrahenta

Konsument często nie rozróżnia, czy jego kontrahentem jest sprzedawca, komisant, pełnomocnik czy inny podmiot prawny. Z perspektywy konsumenta, transakcja może wyglądać jednolicie, ale różnice w charakterze prawnym kontrahenta wpływają znacząco na zakres jego odpowiedzialności. Przykładowo, w przypadku komisanta odpowiedzialność za wady rzeczy jest ograniczona w porównaniu do sprzedawcy. Dlatego zrozumienie, kto dokładnie jest stroną umowy, ma dla konsumenta zasadnicze znaczenie.

Wielopodmiotowość transakcji

W praktyce zdarzają się sytuacje, w których konsument zawiera jednocześnie kilka umów z różnymi podmiotami, często w ramach jednej transakcji. Przykładem może być zakup towaru na kredyt, gdzie jedna umowa dotyczy sprzedaży, a druga finansowania. W takich przypadkach precyzyjne określenie roli poszczególnych stron i ich wzajemnych relacji jest kluczowe dla ochrony praw konsumenta.

Obowiązki informacyjne przedsiębiorcy

Przedsiębiorca ma obowiązek zapewnić konsumentowi jasne, niebudzące wątpliwości informacje dotyczące charakteru umowy, danych kontrahenta, a także zakresu jego uprawnień. Obowiązek ten wynika zarówno z prawa krajowego, jak i regulacji unijnych. Przykładowo:

  • Dyrektywa 85/577 wymaga, by konsument był informowany na piśmie o nazwie firmy, adresie i danych kontaktowych osoby, wobec której może wykonywać swoje prawa.
  • Dyrektywa 93/13 nakłada obowiązek unikania stosowania niedozwolonych klauzul w umowach, które mogłyby wprowadzać konsumenta w błąd.
  • Dyrektywa 97/7/WE reguluje obowiązki informacyjne w przypadku umów zawieranych na odległość, co jest szczególnie istotne w dobie dynamicznego rozwoju handlu internetowego.

Znaczenie regulacji unijnych

Prawo unijne odgrywa istotną rolę w harmonizacji ochrony konsumentów w różnych państwach członkowskich. Dyrektywy konsumenckie, takie jak wspomniane powyżej, mają na celu ujednolicenie standardów ochrony, minimalizując ryzyko, że konsument zostanie narażony na nieuczciwe praktyki handlowe. Wymogi te są implementowane do prawa krajowego, zapewniając konsumentom zrozumiały i jednolity poziom ochrony na całym rynku wewnętrznym UE.

Wnioski

Ochrona praw konsumentów opiera się na założeniu, że konsument jako strona słabsza w relacji umownej wymaga szczególnej opieki prawnej. Obowiązki informacyjne przedsiębiorców, jasno określone regulacje unijne oraz konsekwencje wprowadzania konsumenta w błąd są elementami, które wspierają uczciwość i przejrzystość w relacjach handlowych. Dzięki temu konsument może podejmować świadome decyzje oraz skutecznie korzystać z przysługujących mu uprawnień.

Rękojmia i gwarancja w umowach z udziałem konsumentów

5/5 - (7 votes)

Praca magisterska napisana w Katedrze Prawa Cywilnego, Handlowego i Ubezpieczeniowego

Szczególna odpowiedzialność za jakość świadczenia przy niektórych umowach, w postaci rękojmi i gwarancji leży w tradycji prawa cywilnego.

Konsument bowiem nabywa, aby konsumować, a nie aby uczestniczyć w obrocie towarem. Z kolei także typowe w warunkach obrotu masowego dla współczesnej ochrony konsumenta jest ograniczenie zasady pacta srevanda sunt po to, aby likwidować niejako w zarodku nieudane transakcje i doprowadzić do nawiązania bardziej satysfakcjonującego (bo umożliwiającego realne zaspokojenie potrzeb) stosunku zobowiązaniowego z kimś innym.

Rękojmi i gwarancja zatem, właśnie przez im właściwe konsekwencje odpowiedzialności, jest szczególnie przydatna w realizacji interesu konsumenta, dotkniętego niewłaściwą jakością świadczenia.

Rękojmia i gwarancja są źródłem odpowiedzialności niezależnej od winy, obiektywnej, nie wymagającej związku między powstaniem wady wiedzą o niej ze strony sprzedawcy i jego zachowaniem się odpowiedzialności absolutnej, uwarunkowanej przede wszystkim brakiem właściwej” jakości świadczenia[1].

Świat nie jest doskonały i niestety produkty, które kupujemy za ciężko zarobione pieniądze psują się, a usługi, za które płacimy nie spełniają naszych oczekiwań.

Istniejące dwie powyższe instytucje mają zabezpieczyć satysfakcjonujące korzystanie z zakupionego przez konsumenta towaru.

Zarówno jedna jak i druga dotyczy wad ukrytych towaru o których konsument nie został poinformowany w czasie zakupu lub które ujawniły się w trakcie jego użytkowania.

Rękojmia – to prawna odpowiedzialność sprzedawcy za wady zmniejszające wartość lub użyteczność rzeczy przez niego sprzedawanej od której nie może się on uchylić, obowiązuje go ona bowiem na mocy prawa[2].

W związku z tym sprzedawca nie może konsumenta zbyć, odsyłać do producenta, importera czy hurtownika. Rękojmia trwa przez jeden rok od zakupu towaru, ale o wykrytej wadzie należy powiadomić sprzedawcę przed upływem jednego miesiąca od momentu wykrycia wady. Obejmuje ona rzeczy nowe jak i używane.

Reklamując towar konsument może żądać obniżenia ceny lub odstąpić od umowy (zwracając towar i odbierając gotówkę ), chyba że sprzedawca niezwłocznie wymieni towar na wolny od wad lub wady te usunie tzn. że sprzedawca jest zobowiązany załatwić reklamację ( przez usunięcie wady lub sprawdzenie zasadności reklamacji) w ciągu 14 dni, chyba że konsument wyrazi pisemną zgodę na przedłużenie tego terminu. Wyjątkiem jest sytuacja, jeżeli konsument reklamuje towar nie dostarczając go jednocześnie do sprzedawcy, gdy reklamacja wymaga sprawdzenia towaru na miejscu użytkowania. W tym przypadku na załatwienie reklamacji sprzedawca ma 21 dni.

Ważne jest by konsument oddając towar do reklamacji wziął pokwitowanie i dopilnował, by znalazła się na nim data jej zgłoszenia.

Jeżeli sprzedawca nie dotrzyma terminu rozpatrzenia reklamacji lub nie powiadomi konsumenta w tym czasie o nieuwzględnieniu reklamacji, ma obowiązek załatwić reklamację zgodnie z życzeniem konsumenta.

Sprzedawca o nieuwzględnieniu reklamacji jest zobowiązany powiadomić konsumenta na pisemnie dołączając uzasadnienie decyzji.

Wszelkie decyzje i opinie rzeczoznawcy nie są jednak dla konsumenta wiążące i konsument może powołać swojego rzeczoznawcę, który stwierdzi czy reklamacja jest zasadna, w dalszym ciągu ma możliwość ubiegania się o uwzględnienie reklamacji na drodze prawnej.

Gdy sprzedawca uzna reklamację za niezasadną najlepszym rozwiązaniem jest zgłoszenie się do organizacji konsumenckiej, która służy bezpłatną i fachową pomocą w tym zakresie.

Jeżeli sprzedawca będzie skłonny do porozumienia się z konsumentem, można skorzystać z mediacji Inspekcji Handlowej lub z Polubownego Sądu Konsumenckiego działającego przy IH.

Ostatecznym rozwiązaniem jest skierowanie sprawy do Sądu Cywilnego.

Natomiast gwarancja jakości to dokument wystawiany przez gwaranta funkcjonujący na zasadzie umowy akcesoryjnej, określający zasady odpowiedzialności gwaranta za wady fizyczne produktu, którego dotyczy.

To zapewnienie sprawnego i prawidłowego działania przedmiotu sprzedaży. Gwarantem najczęściej jest producent, ale może być również importer, hurtownik, czy sprzedawca.

Jest to instytucja zupełnie dobrowolna i kupowany przez konsumenta towar nie musi jej posiadać. Wystawiając ją gwarant zobowiązuje się, że usunie wady rzeczy lub dostarczy produkt wolny od wad jeśli ujawnią się one w czasie trwania gwarancji .

Jej termin wynika z umowy gwarancyjnej, a jeśli nie został w niej zawarty, na mocy kodeksu cywilnego wynosi 1 rok.

[1] E. Łętowska, Prawo umów konsumenckich, Wydawnictwo C. H. Beck, Warszawa 1999, s. 298.

[2] Rękojmia i Gwarancja, www.uokik.gov.pl.