administracja

porady dotyczące pisania prac z administracji

Wymóg uzyskania pozwolenia administracyjnego

5/5 - (7 votes)

Zakończenie pracy magisterskiej

Wymóg uzyskania pozwolenia administracyjnego jest przejawem ograniczenia podstawowych praw i swobód jednostki, ale wydane pozwolenie przywraca jej tę swobodę chociaż tylko w zakresie ustalonym w pozwoleniu. Koncesje nadają szczególną pozycję podmiotowi który ją uzyskał, ponieważ wraz z koncesją uzyskuje on obowiązek i możliwość prowadzenia działalności na rzecz ogółu mieszkańców i jednostek organizacyjnych, będących zadaniami lub uprawnieniami państwa lub samorządu terytorialnego w obszarach przede wszystkim zmonopolizowanych przez państwo. Jest to też działanie prawne, z pomocą którego państwo realizuje trzy podstawowe funkcje: regulacyjną, nadzorczą i sterującą. Administracja publiczna na podstawie upoważnienia ustawowego może w postępowaniu zmierzającym do wydania pozwolenia regulować sytuację podmiotu; szybciej i sprawniej dostosowywać się do zmieniających się, indywidualnych okoliczności.

Wymóg pozyskania koncesji daje możliwość działań nadzorczych państwu, ponieważ zainteresowany uzyskaniem pozwolenia podmiot sam poddaje swoje zamiary badaniom i ocenom, jest także zmuszony di gromadzenia i przedkładania organom administracji informacji o zamierzonym działaniu.

Koncesja może być wykorzystywana jako instrument służący do wprowadzania polityki gospodarczej lub społecznej państwa zawartej w różnego rodzaju planach i programach, które mają zapewnić uporządkowane procesy gospodarcze. Może być także wykorzystana w przypadkach konieczności ograniczenia określonych przedsięwzięć.

W świetle powyższego, generalna ocena instrumentu pozwolenia administracyjnego (koncesji) wypada pozytywnie.

Podstawowym aktem ustalającym reżim prawny koncesjonowania w Polsce po 1 stycznia 2001 r. jest Prawo działalności gospodarczej. Nie ulega wątpliwości, iż jednym z celów ustawy jest, obok ograniczenia zakresu koncesjonowanej działalności, ujednolicenie zasad koncesjonowania. Zamiarem ustawodawcy jest wprowadzenie w dziedzinach, w których konieczne jest utrzymanie koncesji, tych samych reguł prawnych co do przesłanek udzielenia (cofnięcia, zmiany) jak i trybu (procedur) koncesjonowania. W tym celu w ustawie zawarte zostały:

  • dość obszerne regulacje prawne dotyczące koncesjonowania (art.14 – 26),
  • oddzielona została instytucji koncesji jako decyzji uznaniowej od instytucji zezwolenia na podjęcie działalności gospodarczej jako decyzji związanej (art.20 oraz art.28),
  • konsekwencje niedostosowania do nowych zasad, w określonym terminie, dotychczas obowiązujących szczególnych przepisów odnoszących się do koncesji i zezwoleń.

Analiza przepisów o koncesjonowaniu Prawa działalności gospodarczej wykazuje, iż zawarte w niej regulacje są niejasne. Jest to szczególnie wyraźne w ustaleniu stosunku do przepisów o koncesjonowaniu zawartych w Prawie energetycznym. Wzajemny stosunek przepisów obu ustaw może być różnie oceniany, a to ze względu na treść uregulowań dotyczących konkretnego zagadnienia. Stąd można wysnuć wniosek, że niektóre przepisy Prawa energetycznego muszą być uznane jako przepisy szczególne wobec przepisów Prawa działalności gospodarczej.

Koncesjonowanie działalności gospodarczej energetyki podlega obecnie regułom szczególnym określonym w przepisach Prawa energetycznego. Jednocześnie Prawo działalności gospodarczej nie zawiera odesłania do Prawa energetycznego jako ustawy odrębnej. Odpowiadając na pytanie jakie reguły prawne koncesjonowania działalności gospodarczej w energetyce obowiązują obecnie, nie da się wprost rozstrzygnąć według jednej, generalnej formuły ogólnej. Można natomiast przyjąć z praktyki, że Prawo energetyczne będzie miało pierwszeństwo zastosowania w przypadkach, gdy zawierają unormowania, które są w ogóle są nieuregulowane bądź uregulowane odmienne lub bardziej szczegółowe niż regulacje Prawa działalności gospodarczej. Ponieważ w Prawie działalności gospodarczej nie zamieszczono jednoznacznej reguły „kolizyjnej”, problem ustalenia w sposób wystarczająco precyzyjny stosunku zawartych w obu ustawach uregulowań dotyczących koncesjonowania pozostaje do rozstrzygnięcia doktrynie i orzecznictwu.

Polska jest obecnie na drodze poszukiwania najkorzystniejszych rozwiązań organizacyjno-ekonomicznych w zakresie transformacji krajowej gospodarki energetycznej i włączenia jej w rynek europejski. Jest to zadanie bardzo trudne, ponieważ nie ma uniwersalnego modelu takiej transformacji. Trzeba z trudem dobierać rozwiązania do przewidywanych warunków, starając się wprowadzać je stopniowo w obszarach najbardziej do tego przygotowanych oraz analizować uzyskiwane wyniki.

Zmiana niekorzystnych, wieloletnich zaniedbań w zakresie kształtowania rynku energii, stała się możliwa poprzez podjęcie przez Państwo działań systemowych opartych na aktach prawnych, wyznaczające trwałą politykę energetyczną państwa. Następuje demonopolizacja energetyki, a naturalną konsekwencją jest powstawanie lokalnych rynków energii. Współistnienie różnych podmiotów gospodarczych (przedsiębiorstw energetycznych) jest skutecznym narzędziem utrzymania konkurencji na tym rynku. Dotyczy to zarówno przedsiębiorstw wytwórczych, przedsiębiorstw sieciowych o znaczeniu lokalnym (w skali miasta, województwa, czy związków gminnych), jak i przedsiębiorstw zajmujących się obrotem energią.

Dlatego też, w kontekście zachodzących zmian, stosowanie koncesji w tym, zmonopolizowanym sektorze gospodarki jest wręcz niezbędne. Akty prawne, które stanowią synonim nowoczesnej kodyfikacji i potwierdzenie zmiany roli państwa we współczesnej gospodarce energetycznej to Prawo działalności gospodarczej oraz Prawo energetyczne. Jednakże Ustawy te, pomimo wielokrotnych nowelizacji, wciąż zawierają wiele mankamentów powodujących niejasność sytuacji prawnej podmiotów sektora energetycznego. Wciąż wyjaśnienia wymagają takie sprawy jak:

  • stosunek przepisów o koncesjonowaniu zawartych w Prawie działalności gospodarczej do przepisów o koncesjonowaniu zawartych w Prawie energetycznym,
  • kryteria podejmowania decyzji koncesyjnych przez Prezesa URE,
  • kompetencji ministra właściwego do spraw gospodarki.

Obecnie istniejące uwarunkowania prawno – administracyjne stanowią zamknięcie pewnego, niezwykle istotnego etapu dla sektora energetycznego (w tym ciepłownictwa) tworząc podstawy do usystematyzowania gospodarki energetycznej dostosowanej do wymogów rynkowych. Najistotniejszym dla transformacji jest jednoznaczne rozdzielenie podstawowych funkcji spełnianych dotychczas przez państwo:

  • funkcja tworzenia i realizacji polityki energetycznej,
  • funkcja kształtowania cen,
  • funkcji właściciela przedsiębiorstw energetycznych.

Dla oddzielenia tych trzech funkcji powstało nowe w polskim systemie administracji pojęcie regulacji, opartej na przesłankach ekonomicznych, a regulatorem stał się specjalnie utworzony – Urząd Regulacji Energetyki

Polityka energetyczna państwa stwarza warunki dla powstania i rozwoju rynku energii oraz wprowadza mechanizmy rynkowe. Powstały system pozwala sterować działaniami w kierunku rozwiązań zgodnych z decyzjami władz, ale na ryzyko ekonomiczne właścicieli.

Należy podkreślić, że dotychczasowa współpraca ludzi różnych specjalności o najwyższych kwalifikacjach, zaangażowanych w przy procesach transformacji gospodarki energetycznej doprowadziła do powstania uwarunkowań prawno – administracyjnych, które skutecznie ograniczają straty ogólnospołeczne wynikające z żywiołowego procesu urynkowienia energii (ciepła).

Kontrola prawidłowości stosowania taryf dla ciepła

5/5 - (10 votes)

W zakresie badania prawidłowości stosowania taryf dla ciepła podjęto 367 kontroli (64% wszystkich kontroli URE), w tym 280 dokonano w ramach kontroli interwencyjnych. W wyniku przeprowadzonych kontroli, w działalności 37 przedsiębiorstw stwierdzono nieprawidłowości, polegające na stosowaniu cen i stawek opłat niezgodnie z zatwierdzoną taryfą, stosowaniu taryf z pominięciem przedstawienia ich do zatwierdzenia przez Prezesa URE, stosowaniu cen wyższych niż zatwierdzone oraz błędnym określeniu ceny w fakturach. W 5 przypadkach skierowano do przedsiębiorstwa energetycznego wystąpienie pokontrolne, wymierzono 31 kar pieniężnych.

W okresie objętym kontrolą energetyki cieplnej wystąpiły niekorzystne zjawiska, takie jak spadek produkcji własnej (ok. 11,6%) i sprzedaży ciepła (ok. 15%) oraz spadek zatrudnienia (o ponad 1000 miejsc pracy, tj. 21 %), towarzyszyły. Do najpoważniejszych nieprawidłowości stwierdzonych przez Najwyższą Izbę Kontroli należały nierzetelne działania przedsiębiorstw ciepłowniczych przy ustalaniu i zatwierdzaniu taryf, zawyżanie zaliczek od odbiorców ciepła oraz nieprawidłowości w spełnianiu najważniejszych warunków działalności koncesjonowanej. W sumie świadczy to o niedostatecznej aktywności kontrolnej ze strony URE. Kolejnym niekorzystnym zjawiskiem jest brak projektów założeń planu zaopatrzenia w ciepło, energię elektryczną i paliwo gazowe w prawie połowie kontrolowanych miast i gmin.

W opinii Najwyższej Izby Kontroli Urząd Regulacji Energetyki uregulował proces wydawania koncesji przedsiębiorstwom energetycznym prowadzącym działalność gospodarczą w zakresie wytwarzania, przesyłania, dystrybucji i obrotu ciepłem. Decyzjami Prezesa URE wprowadzono procedury przygotowania decyzji koncesyjnej określające m.in. metodologię i zakres analiz wymaganych od przedsiębiorstw energetycznych, w tym metody badania kondycji finansowej przedsiębiorstw i ich możliwości technicznych, zapewniających prawidłowe spełnienie warunków koncesji.

Prezes URE udzielił dyrektorom oddziałów URE oraz dyrektorowi Departamentu Koncesyjnego uprawnień do prowadzenia w jego imieniu postępowań administracyjnych w sprawie udzielenia koncesji lub promesy, odmowy udzielenia koncesji, zmiany, cofnięcia lub stwierdzenia wygaśnięcia koncesja na wytwarzanie, przesyłanie i dystrybucję oraz obrót ciepłem, z wyjątkiem wydawania decyzji administracyjnych.

Zakres kompetencji organów administracji rządowej i jednostek samorządu terytorialnego

5/5 - (9 votes)

praca magisterska z administracji

W procesie kształtowania i realizacji polityki energetycznej państwa, w szczególności dotyczącej reglamentacji działalności gospodarczej koncesjonowania przedsiębiorstw ciepłowniczych, uczestniczą takie podmioty administracji publicznej jak:

  1. Prezes Rady Ministrów.
  2. Rada Ministrów.
  3. Minister właściwy do spraw gospodarki.
  4. Prezes URE.
  5. Samorząd województwa, w tym zarządy województw.
  6. Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów.

Szczególne miejsce w tym procesie zajmuje Sąd Antymonopolowy (SAM), działający w strukturach sądownictwa powszechnego, będący organem odwoławczym m.in.[1] od decyzji Prezesa URE[2].

Rada Ministrów

Rada Ministrów na wniosek Ministra Gospodarki określa Założenia polityki energetycznej państwa, w tym polityki koncesjonowania działalności przedsiębiorstw energetycznych. Jest to wiodący dokument dla wszystkich organów państwa, które ustawowo są upoważnione do wydawania przepisów wykonawczych w dziedzinie zaopatrzenia kraju w paliwa i energię oraz koncesji i decyzji regulacyjnych.[3]

Tak np. Prezes Urzędu Regulacji Energetyki zobowiązany jest wykonywać swoje zadania i kompetencje zgodnie z „ustawą i założeniami polityki energetycznej państwa”[4], a w odniesieniu do koncesji, powinien „brać pod uwagę założenia polityki energetycznej”[5].

Uchwalone przez Radę Ministrów Założenia stanowią element „polityki Rady Ministrów”[6]. i wyznaczają wiążące kierunki działań dla organów administracji państwowej, szczególnie dla Ministra Gospodarki jako koordynatora tej polityki.. Muszą one być zgodne z założeniami polityki energetycznej, lecz nie mogą być sprzeczne z Prawem energetycznym i innymi ustawami regulującymi działalność podmiotów w sferze energetyki.

W lutym 2000 r. Rząd Rzeczpospolitej Polskiej zaakceptował Założenia Polityki Energetycznej Polski do roku 2020[7]., w których zawarte są nie tylko trzy strategie rozwoju sektora (przetrwania, odniesienia i postępu), ale również wizje rozwoju makroekonomicznego kraju. Treść Założeń opracowanych, zgodnie z zasadą zrównoważonego rozwoju kraju, określa także politykę koncesjonowania działalności przedsiębiorstw energetycznych. Ponieważ Założenia nie uzyskały formy prawnej określonej w art.87 Konstytucji i wymogiem wynikającym z art.88 Konstytucji oraz art.10 ust.1 pkt.2 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych (Dz.U. Nr 62 poz.718) wzbudzać może to wątpliwości, czy założenia mają wiążący charakter prawny.[8]

Rada Ministrów zobowiązana jest przedstawiać Sejmowi (co dwa lata) ocenę realizacji tych Założeń, wraz z propozycjami ich korekty oraz krótkoterminowe prognozy. W brzmieniu art.13 ust.3 Prawa Energetycznego – Rada Ministrów nie ma obowiązku przedstawiania Sejmowi uchwalanych przez siebie Założeń polityki energetycznej państwa, a jedynie ocenę jej realizacji wraz z ewentualnymi propozycjami ich korekty. Taki stan powoduje, iż Sejm może oceniać i prowadzić debatę nad „własną oceną” założeń dokonaną przez Radę Ministrów, natomiast nie ma w zasadzie wpływu na ustalenia w projekcie założeń na etapie ich powstawania.

Rada Ministrów ma uprawnienia ustawowe do wydawania rozporządzeń w pewnym obszarze energetyki, w tym także w zakresie koncesjonowania[9] i tak, w drodze rozporządzenia, ustala wysokość i sposób pobierania przez Prezesa URE corocznych opłat wnoszonych przez przedsiębiorstwa energetyczne (w tym ciepłownicze), którym została udzielona koncesja.[10]

Prezes Rady Ministrów

Prezes Rady Ministrów zapewnia wykonywanie polityki Rady Ministrów i określa sposoby jej wykonywania[11]. Do kompetencji Premiera należy powoływanie i odwoływanie Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki.

Minister właściwy do spraw gospodarki

Ministrem właściwym dla gospodarki jest Minister Gospodarki, który jest naczelnym organem administracji rządowej właściwym w sprawach gospodarki, w tym energetyki[12]. Rola Ministra Gospodarki w sektorze energetyki polega na kreowaniu i realizacji polityki energetycznej, w tym koordynowaniu działań podejmowanych przez podmioty zobowiązane ustawowo do realizacji tej polityki.

Wśród zadań Ministra Gospodarki w zakresie polityki energetycznej, na pierwsze miejsce wysuwa się obowiązek przygotowywania, w porozumieniu z właściwymi ministrami, projektu Założeń polityki energetycznej kraju.

Od 1 stycznia 2002 r. do kompetencji Ministra Gospodarki należy również:

  • wnioskowanie do Prezesa Rady Ministrów o powołanie Prezesa URE, [13]
  • powoływanie lub odwoływanie, na wniosek Prezesa URE, Wiceprezesa URE[14].
  • nadawanie Statutu URE określającego jego organizację wewnętrzną[15],
  • nadzór nad działalnością Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki,[16]
  • wydawanie rozporządzeń w obszarze energetyki[17], w tym także związanych z koncesjonowaniem[18].

Rola Ministra Gospodarki w sektorze energetycznym nie jest jednak jednoznaczna, ponieważ z analizy zadań Ministra Gospodarki określonych w Ustawie o działach administracji rządowej oraz Prawie energetycznym wynika, iż ustawodawca dokonał wyraźnego rozdziału zadań w zakresie gospodarki energetycznej między dwa organy administracji rządowej tj. Ministra Gospodarki i Prezesa URE. Szczególnie wyraźnie występuje to w zadaniach tych organów, które wymienione są w Prawie energetycznym. I tak, do zadań Ministra Gospodarki należy polityka energetyczna, której zakres jest wymieniony w sposób wyczerpujący. W szczególności nie obejmuje on „regulowania działalności przedsiębiorstw energetycznych”, które należą do kompetencji Prezesa URE.

Natomiast należy podkreślić, że istnieje powiązanie między założeniami polityki energetycznej państwa, a działaniami regulacyjnymi Prezesa URE. W zakresie koncesjonowania Prezes URE zobowiązany jest ustawowo do przestrzegania polityki koncesjonowania określonej w Założeniach polityki energetycznej państwa, a Minister może wydawać wytyczne i polecenia dla Prezesa URE w tym zakresie.

Województwo

Zgodnie z art.23 ust. 3 i 4 Prawa energetycznego, zarząd województwa jest podmiotem opiniującym w sprawach dotyczących udzielenia, odmowy udzielenia, zmiany i cofania koncesji[19]. Nieprzedstawienie przez zarząd województwa opinii, o której mowa w ust. 3, w terminie 14 dni od przedłożenia sprawy do zaopiniowania jest równoznaczne z wydaniem pozytywnej opinii.

Ze względu na lokalny charakter, działania opiniodawcze zarządu województwa wspomagają prowadzone postępowania koncesyjne przed Urzędem Regulacji Energetyki. Informacje władz lokalnych i przedstawiane w opiniach uwagi wzbogacają wiedzę Prezesa URE o podmiotach koncesjonowanych i pomagają w ustalaniu niezbędnych warunków koncesyjnych, zapewniających właściwe prowadzenie działalności koncesjonowanej. Ponadto samorząd województwa[20] uczestniczy w planowaniu zaopatrzenia w energię i paliwa na obszarze województwa[21] jako organ opiniodawczy projektu założeń planu dla poszczególnych gmin w zakresie koordynacji współpracy z innymi gminami. Można przyjąć, że rolą samorządu województwa jest inspirowanie podejmowania przez gminy (w szczególności średnie i małe) wspólnych projektów energetycznych, a także ingerowanie tam, gdzie dochodzi do konfliktów pomiędzy partykularnymi interesami gmin. Należy jednak podkreślić, że samorząd województwa nie stanowi wobec gmin organu kontroli lub nadzoru i nie jest organem wyższego stopnia w postępowaniu administracyjnym.

Wojewoda w sprawach energetyki (w tym ciepła) posiada ustawowo ustalone zadania[22], które nie są wprost związane z procesem koncesjonowania energetyki.

Wojewoda występuje jako organ nadzoru wobec gmin[23] gdy bada i opiniuje zgodność Założeń bądź Planów zaopatrzenia w energię i paliwa z polityką energetyczną państwa oraz z obowiązującym prawem[24], a także gdy stwierdza zgodność planów z przyjętymi wcześniej założeniami. Jako reprezentant rządu w terenie może więc dostosowywać szczegółowe cele polityki regionalnej państwa, które w przypadku polityki energetycznej, wymagają uwzględnienia miejscowych warunków. Wojewoda wyraża swoje stanowisko w formie opinii, które nie mają charakteru wiążącego. Ponieważ ustawa nie określa terminu na przedstawienie przedmiotowej opinii, ma tu zastosowanie reguła wyrażona w art.89 ustawy o samorządzie gminnym[25].

Powiat i gmina

Samorządowy powiat i gmina nie otrzymały wprost zadań administracyjnych w zakresie reglamentowania działalności gospodarczej przedsiębiorstw ciepłowniczych i energetyki.

Można jednak spodziewać się pośredniego wpływu gminy na działalność podmiotów koncesjonowanych, bowiem mając pozornie lub sprzeczne interesy na lokalnym rynku ciepła może wystąpić w różnej pozycji:

  • jako regulator lokalnego rynku ciepła przez Plan zaopatrzenia w energię i paliwa reprezentując interes publiczny w tworzeniu bezpiecznego, przyjaznego środowisku i akceptowalnego społecznie systemu zaopatrzenia w ciepło.
  • jako użytkownik ciepła w swoich obiektach komunalnych,
  • jako producent lub dystrybutor ciepła przedsiębiorstwa ciepłowniczego, którego jest właścicielem lub większościowym (często stuprocentowym) udziałowcem bądź akcjonariuszem.

Podstawowym instrumentem realizacji zadań własnych gminy w zakresie energetyki jest planowanie zaopatrzenia w ciepło, energię elektryczną i paliwa gazowe, którego proces przedstawia rysunek 2.

Rysunek 2. SCHEMAT TWORZENIA ZAŁOŻEŃ I PLANU ZAOPATRZENIA GMINY W CIEPŁO, ENERGIĘ ELEKTRYCZNĄ I PALIWA GAZOWE

Wszelkie sprawy sporne między gminą i przedsiębiorstwem energetycznym, związane m.in. z ustalaniem warunków świadczenia usług, odmowy przyłączenia do sieci, odmowy sprzedaży energii elektrycznej, paliw gazowych lub ciepła oraz nieuzasadnionego ich wstrzymania, rozstrzyga Prezes Urzędu Regulacji Energetyki.

[1] Sąd Antymonopolowy sprawuje także kontrolę decyzji administracyjnych Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów

[2] art. 30 ust. 2-4 Prawa energetycznego.

[3] M. Duda Istota i implikacje ustawy prawo energetyczne Biuletyn URE 1/1998

[4] art. 23 ust.1 Prawa energetycznego

[5] art.33 ust.4 Prawa energetycznego

[6] w rozumieniu art.148 Konstytucji RP (Dz.U. 1997 r. Nr 78 poz.483)

[7] Prawo energetyczne nie ustala formy jaką powinny otrzymać założenia np. uchwały czy rozporządzenia. Uchwalone przez Radę Ministrów Założenia powinny mieć formę uchwały, a więc powinny być ogłoszone w Dzienniku Urzędowym RP „Monitor Polski” (art.10 ust.1 pkt.2 ustawy z dnia 1 sierpnia 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (Dz.U. Nr 62 poz.718)

[8] może powstać wątpliwość, czy mogą one stanowić podstawę decyzji wobec obywateli, osób prawnych i innych podmiotów. Szerzej R. i B. Taradejna, Prawo Energetyczne, IGCP, Warszawa, 2001 r. str. 25

[9] art. 32 ust. 2 i 3 Prawa energetycznego, a także art. 4 ustawy z dnia 26 maja 2000 r. o zmianie ustawy Prawo energetyczne (Dz.U. Nr 48 poz.555).

[10] Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 5 maja 1998 r. w sprawie wysokości i sposobu pobierania przez Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki corocznych opłat wnoszonych przez przedsiębiorstwa energetyczne, którym została udzielona koncesja (Dz. U. Nr.60, poz. 387 i z 1999 r. Nr.92, poz. 1049)

[11] art.148 ust.4 Konstytucji RPz dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. 78 poz.483)

[12] szczegółowy zakres ustala: Rozdział 3 art.12 – 15 Prawa energetycznego; art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej (Dz. U. z 1999 r. Nr.82, poz. 928 i z 2000 r. Nr.12, poz. 136); § 1 ust. 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2000 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Gospodarki (Dz. U. Nr.50, poz. 588).

[13] art.21 ust.2 Prawa Energetycznego (Dz.U. 2001 r. Nr 154 poz.1800)

[14] art.21 ust. 5 Prawa Energetycznego (Dz.U. 2001 r. Nr 154 poz.1800)

[15] art.21 ust. 6 Prawa Energetycznego (Dz.U. 2001 r. Nr 154 poz.1800)

[16] art.3 ust. 3 ustawy z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej (Dz.U. 1999 r. Nr 82 poz.926 z późn.zm.)

[17] art.2 ust.1 i 2, art.6 ust.4, art.9 ust.1, art.10 ust.3 , art.11 ust.1 i 2, art.22 ust.2 , art.46 ust.1, art.48 ust.3, art.52 ust.4, art.54 ust.6 Prawa energetycznego

[18] art.32 ust.3 oraz art.34 ust.3 Prawa Energetycznego

[19] ustawa z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz. U. Nr.91, poz. 576 z późn. zm.). Patrz też art. 106 § 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr.98, poz. 1071), w myśl którego zajęcie stanowiska przez organ (m. in. wyrażenie opinii) następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Zażalenie służy do samorządowego kolegium odwoławczego (por. art. 17 pkt 1, art. 144 i art. 127 § 2 Kpa).

[20] ustawa z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz. U. Nr.91, poz. 576 z późn. zm.).

[21] w zakresie określonym w art. 19 ust. 5. Prawa energetycznego

[22] art. 17 ust. 2 i 3, art. 19 ust. 5 Prawa energetycznego

[23] Uprawnienia nadzorcze wojewody, przyznane mu przez art. 20 ust. 3 Prawa energetycznego, są niejednoznaczne, gdyż w art. 19 wymienione są aż dwa dokumenty nazwane „założeniami”: założenia do planu zaopatrzenia w ciepło, energię elektryczną i paliwa gazowe (uchwalane przez radę gminy ust. 8) oraz założenia polityki energetycznej państwa (ust. 5).

[24] art. 17 ust. 2 i 3, art. 19 ust. 5 Prawa energetycznego

[25] Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym. (tj. Dz.U. z 1996 r. Nr 13 poz.74 z późn. zm.) oraz art.20 Prawa energetycznego W myśl art.23 ust.4 nieprzedstawienie przez zarząd województwa opinii w terminie 14 dni od przedłożenia sprawy do zaopiniowania jest równoznaczne z wydaniem pozytywnej opinii

Podmiotowy zakres koncesjonowania

5/5 - (6 votes)

Lista obszarów koncesjonowanych jest zmienna, w pewnym stopniu odzwierciedla stopień swobody gospodarczej (przy jej ustalaniu należy brać pod uwagę inne formy regulacji – wpis do ewidencji działalności regulowanej, sfery działalności podlegające obowiązkowi uzyskania pozwolić).

Istotne zmiany w zakresie koncesjonowania wprowadziła Ustawa z dnia 19 listopada 1999 roku Prawo działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 101, poz. 1178 z późn. zm.), która ograniczyła liczbę licencji do ośmiu. Ponadto w okresie obowiązywania ustawy zniesiono koncesje na zarządzanie liniami kolejowymi i świadczenie przewozów kolejowych, co zmniejszyło rozmiar katalogu. Ustawa stanowi również, że wprowadzenie koncesji w innych dziedzinach wymaga zmiany jej postanowień i jest możliwe tylko w odniesieniu do sektorów gospodarki, które mają i mają szczególne znaczenie dla bezpieczeństwa państwa lub obywateli lub innych ważnych interes publiczny jest dozwolony tylko wtedy, gdy taka działalność nie może być prowadzona bezpłatnie lub po uzyskaniu zezwolenia.

Od wejścia w życie ustawy o swobodzie działalności gospodarczej ustawodawca dwukrotnie rozszerzył katalog, dodając w 2010 r. kasę do gier, a w 2013 r. przesył dwutlenku węgla do podziemnych magazynów.

Potencjalnym koncesjonariuszem, jeśli zamierza prowadzić działalność gospodarczą w zakresie energetyki i złoży wniosek o udzielenie koncesji może być każdy: osoba fizyczna, osoba prawna, a także tzw. ułomna osoba prawna (np. spółka jawna).

W odniesieniu do niektórych osób prawnych i ułomnych osób prawnych przepisy ustawowe wyłączają możliwość podjęcia i prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie energetyki np. przez banki czy przedsiębiorstwa ubezpieczeniowe, spółki partnerski, a także w ramach stosunku prawnego spółki cywilnej wspólnie przez dwa lub więcej podmiotów[1].

W przypadku działalności objętej koncesją w rozumieniu u.s.d.g. z drugiej strony roboty budowlane i usługi budowlane nie kwalifikują się, mimo że ustawodawca posługuje się pojęciem koncesji na roboty budowlane lub usługi. Koncesja oznacza w tym przypadku umowę zawartą przez organy administracji publicznej z przedsiębiorcami o wykonanie robót budowlanych lub usług za wynagrodzeniem, przy czym wynagrodzenie to stanowi wyłączne prawo do korzystania z budynku lub świadczenia usług, w tym pobierania pożytków, lub takie prawo łącznie z płatnością.

Ustawodawca nie umieścił jednak handlu hurtowego napojami alkoholowymi lub ich sprzedaży detalicznej w katalogu obszarów objętych koncesjami. Choć słowo „zezwolenie na alkohol” jest często używane w języku potocznym, to z prawnego punktu widzenia jest ono niepoprawne, gdyż ustawa z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi przewiduje konieczność uzyskania zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej w wyżej wymienionych obszarach.

[1] pośrednio wynika z art. 26 § 4 kodeksu spółek handlowych