Zakończenie pracy magisterskiej

5/5 - (5 votes)

Problem złego traktowania dzieci jest problemem społecznym – problemem nas wszystkich. W mojej pracy starałam się nakreślić rozmiar złego traktowania dzieci, jak również zakres ich ochrony przed wszelkimi formami złego traktowania. Skala tego zjawiska obejmuje nie tylko dzieci pozostające w skrajnie nędznych warunkach, pozbawione środków do życia, ale również te, które mają wydawałoby się normalny, pozornie kochający dom. Często ich osobiste dramaty życiowe rozgrywają się w zaciszu domowym. Są one bite zmuszane do wykonywania obowiązków dorosłych wykraczających poza ich możliwości. Ponad połowa rodziców uważa, że stosowanie kar fizycznych wobec dzieci jest czymś normalnym. Tymczasem starania o likwidację przemocy wobec dzieci doprowadziły do zniesienia stosowania kar fizycznych w takich krajach jak Norwegia, Finlandia, Austria, Włochy. W Polsce karanie fizyczne zostało zabronione w szkołach i innych instytucjach opiekuńczo – wychowawczych, nie jest natomiast zabronione rodzicom i opiekunom. Komitet Praw Dziecka cały czas postuluje o to, aby państwa, które podpisały Konwencje o Prawach Dziecka wprowadziły do swojego ustawodawstwa przepisy zabraniające stosowania takich środków wychowawczych. Trudno jest wyznaczyć granicę pomiędzy karceniem, jako elementem mającym służyć wychowaniu dziecka, a znęcaniem się nad dzieckiem. Zresztą warto również nadmienić, iż współcześni pedagodzy podważają skuteczność stosowania kar cielesnych jako metody wychowawczej.

Obecne przepisy prawa karnego nie chronią w wystarczający sposób dziecka przed złym traktowaniem ze strony dorosłych. Granice wymiaru kary są zbyt małe i nie pozwalają skutecznie odizolować ofiary od sprawcy. Potrzebne są w tym zakresie konkretne rozwiązania, które nie tylko będą represją wobec osoby, która dopuściła się czynu przestępnego, ale przede wszystkim będą opierać się o oddziaływaniu na sprawcę przestępstwa poprzez skuteczną terapię tak, aby w przyszłości nigdy nie doszło do skrzywdzenia dziecka w jakikolwiek sposób. Wymaga to niewątpliwie działań władz publicznych i niepublicznych zajmujących się problemem przemocy wobec najmłodszych. Temu też służą działania Rzecznika Praw Dziecka, który złożył wniosek do Prezydenta RP o podjecie inicjatywy ustawodawczej w zakresie stworzenia rozwiązania systemowego przeciwdziałania przemocy opartego o struktury lokalne. Jednak do tej pory nie przedsięwzięto żadnych działań w tym zakresie.

Obecnie istnieje również potrzeba konkretnych reakcji na wszelkie formy złego traktowania dzieci ze strony osób, które są świadkami takich sytuacji. Często jednak obserwuje się bezradność i strach tych, którzy najbardziej mogliby pomóc. Dlatego też dramaty dzieci trwają lata. Sytuacja wymaga stworzenia godnych warunków dla ofiar przemocy tak, aby dalszy ich rozwój fizyczny i emocjonalny nie był w żadnym zakresie zagrożony.

Potrzebna jest również większa promocja praw dziecka – praw zawartych w Konwencji o Prawach Dziecka i innych aktach o charakterze międzynarodowym. Społeczeństwo musi uświadomić sobie, że dziecko tak jak każdy człowiek ma swoje prawa a nie tylko obowiązki. Natomiast zakres ich realizacji zależy od stopnia rozwoju każdego dziecka. Problem nieprzestrzegania podstawowych praw dziecka ma najczęściej miejsce w rodzinach. To ona powinna stwarzać dziecku odpowiednie warunki dla jego rozwoju, a także być gwarantem realizacji jego praw. Szczególnym zadaniem rodziny jest zabezpieczenie, ochrona, a przede wszystkim realizacja praw dziecka, które wynikają z jego potrzeb. Zakres obowiązków rodziców wobec dzieci jest dużo szerszy, niż zapewnienie dziecku dachu nad głową. Rodzice powinni rozpoznawać potrzeby nie tylko biologiczne, ale również psychiczne dziecka w zależności od stopnia jego rozwoju.

Skala zjawiska wyzyskiwania dzieci pod względem seksualnym w Polsce ma zatrważające rozmiary. Większość przypadków nie jest ujawniona – istnieje tak zwana „biała plama” w statystyce policyjnej w tym zakresie. Niestety o przypadkach wykorzystywania dzieci do prostytucji i pornografii coraz częściej donosi prasa. Często dzieci są wykorzystywane przez najbliższych, przez ojca, dziadka, wujka, przyjaciela rodziny. W domu panuje niejednokrotnie tragiczna w skutkach zmowa milczenia. Tylko dzieci przeżywają swój dramat zdane na siebie. Potrzebny jest i w tym zakresie szereg rozwiązań prawnych, ale przede wszystkim należy uskutecznić cały system prewencyjny. Warto skorzystać ze wzorców zachodnich, zwłaszcza niemieckich, gdzie stworzono specjalny rejestr osób, które w przeszłości wykorzystywały nieletnich do celów seksualnych.

Trzeba stworzyć dzieciom warunki, w których mogły by znaleźć pomoc. Pozytywną rolę w tym zakresie pełni telefon zaufania „Niebieska Linia”. Osoby dzwoniące na podany numer mogą uzyskać fachową pomoc w danym problemie i konkretną interwencję. Jednak takich rozwiązań w naszym kraju jest niestety bardzo mało.

Podsumowując zakres prawno-karnej ochrony dziecka przed wszelkimi formami złego traktowania trzeba postawić pytanie jakie miejsce obecnie zajmuje ochrona dziecka w Polsce, czy osoby zajmujące się tworzeniem prawa w naszym kraju tworzą je z myślą o tych, którzy kiedyś będą dorosłymi ludźmi? Warto w tym miejscu jeszcze raz przytoczyć słowa, że dzieci są przyszłością społeczeństwa. Szkoda, że większość naszego społeczeństwa zapomina o tej niezwykłej prawdzie.

Tryby ścigania przestępstw

5/5 - (5 votes)

Tryb ścigania z oskarżenia publicznego czyli z urzędu: 9 kpk stanowi, żo organy procesowe prowadzą postępowanie i dokonują czynności z urzędu, chyba, że ustawa uzależnia je od wniosku określonej osoby, instytucji lub organu albo od zezwolenia władzy. O tym, że przestępstwa są ścigane z urzędu mówi także art. 10 kpk, określając obowiązek organu powołanego do ścigania przestępstw do wszczęcia i przeprowadzenia postępowania przygotowawczego, oskarżyciela publicznego zaś obliguje do wniesienia i popierania oskarżenia – o czyn ścigany z urzędu.

W ramach wskazanego trybu ścigana jest większość przestępstw, co tłumaczy przyjętą w prawie polskim koncepcję legislacyjną, według której ustawa nie wylicza w żadnym przepisie wszystkich przestępstw ściganych z urzędu, nie wskazuje też w kodeksie, że dane przestępstwo jest w tym trybie ścigane. Żaden przepis nie mówi wprost, które przestępstwo jest ścigane z urzędu .Ustalamy to na podstawie norm prawa karnego materialnego, posługując się rozumowaniem a contrario, zawsze bowiem gdy przestępstwo ścigane jest w innym trybie ustawa wskazuje to wyraźnie. Gdy ustawa zachowuje w tym względzie „milczenie” – czyn ścigany jest właśnie z urzędu.

Tryb ścigania na wniosek (czyli z urzędu, ale po złożeniu wniosku przez osobę uprawnioną) W tym przypadku w prawie karnym materialnym zawsze wyraźnie wskazuje się ten odbiegający od reguły sposób ścigania (np. art. 190 § 2 kk). Przestępstwa wnioskowe dzieli się na bezwzględnie i względnie wnioskowe. Do pierwszych należą te, które ścigane są wyłącznie w tym trybie. Względnie natomiast wnioskowe to takie przestępstwa, które tylko w przypadku wystąpienia określonej przez ustawę okoliczności objęte są tym trybem, jeśli okoliczność nie występuje ściganie następuje z urzędu np. przestępstwo określone w art. 278 k.k. Art. 12 kpk stanowi, że w sprawach o przestępstwa ścigane na wniosek postępowanie z chwilą złożenia wniosku toczy się z urzędu.

W razie złożenia wniosku o ściganie niektórych tylko sprawców obowiązek ścigania obejmuje również inne osoby, których czyny pozostają w ścisłym związku z czynem osoby wskazanej we wniosku (przepisu tego nie stosuje się do osób najbliższych osoby składającej wniosek). Wniosek o ściganie może być cofnięty: w postępowaniu przygotowawczym za zgodą prokuratora w sądowym za zgodą sądu do rozpoczęcia przewodu na pierwszej rozprawie głównej. Wniosku nie można cofnąć w przypadku gdy chodzi o przestępstwo określone w art. 197 kk (zgwałcenie).

Po cofnięciu wniosku o ściganie, jego ponowne złożenie jest niemożliwe. Pamiętać należy, iż do chwili uzyskania wniosku od którego ustawa uzależnia ściganie organy procesowe dokonują tylko czynności nie cierpiących zwłoki. Wniosek o ściganie wymaga spisania protokółu podobnie jak czynność jego cofnięcia. Wniosek o ściganie może złożyć osoba pełnoletnia tj która ukończyła w chwili czynności ukończyła 18 lat. Wyjątkiem jest kobieta, która po ukończeniu 16 lat wyszła za mąż. W pozostałych przypadkach działają przedstawiciele ustawowi, opiekunowie i osoby pod których faktycznym władztwem pokrzywdzony pozostaje.

Tryb ścigania z oskarżenia prywatnego: przestępstwa nim objęte nie są ścigane przez oskarżyciela publicznego lecz przez pokrzywdzonego wykonującego własne prawa procesowe polegające na wnoszeniu i popieraniu aktu oskarżenia, aż do okresu upływu przedawnienia ścigania. Oskarżyciel prywatny może odstąpić od oskarżenia, może pojednać się ze sprawcą powodując przez to umorzenie postępowania.

Przestępstwa ścigane z oskarżenia prywatnego mogą być ścigane z oskarżenia publicznego – zgodnie z dyspozycją art. 60 kpk poprzez wszczęcie postępowania przez prokuratora lub wstąpienie przez niego do postępowania już wszczętego, jeżeli wymaga tego interes społeczny. Poza opisanym przypadkiem oskarżycielem prywatnym może być osoba fizyczna lub prawna, która jest pokrzywdzonym przestępstwem ściganym z oskarżenia prywatnego. Prawa pokrzywdzonego w razie jego śmierci mogą być wykonywane przez osoby wskazane w art. 61 kpk. Zgodnie z art. 487 kpk wszczęcie postępowania następuje poprzez wniesienie skargi – aktu oskarżenia do sądu. Ustawa przewiduje również drogę za pośrednictwem Policji – art 488 kpk.

Problem poszanowania praw dziecka na tle praktyki

5/5 - (10 votes)

Przebadałam repertoria sądowe z lat 1999-2001, skupiając się wyłącznie na sprawach dotyczących przestępstw przeciwko dzieciom. Analizowałam około 50 przypadków niealimentacji, badając zarówno sprawców, jak i wymiar kary. Większość spraw dotyczyła zaniedbywania obowiązków alimentacyjnych wobec małoletnich dzieci, a uprawnioną do alimentów osobą była zazwyczaj matka. Zaledwie w trzech przypadkach sprawcami były kobiety. Wynika to z faktu, że przy orzekaniu rozwodów sąd najczęściej przyznaje władzę rodzicielską matkom, które zwykle sprawują opiekę nad dziećmi. W przypadkach, gdzie sprawcami były kobiety, w dwóch opiekę nad dziećmi sprawowały babcie, a w jednym ojciec.

Przeciętny wiek sprawców przestępstw to 26-40 lat. Z kolei w 30 przypadkach, które przeanalizowałam szczegółowo, ofiarami były dzieci w wieku od 8 do 16 lat (19 przypadków) oraz poniżej 8 lat (11 przypadków). Dwie z ofiar były niepełnosprawne. Najczęściej przestępstwa niealimentacji popełniają osoby nadużywające alkoholu, niepracujące, zwykle niebędące w związku małżeńskim. Najczęstsze usprawiedliwienie to brak pieniędzy, brak źródła dochodu oraz obowiązek utrzymywania nowej rodziny. Tylko pięć osób tłumaczyło się faktem założenia nowej rodziny i wynikającymi z tego obowiązkami jako przyczyną niezaspokojenia obowiązku alimentacyjnego.

Wymiar kary za przestępstwa niealimentacji jest bardzo zróżnicowany, od 4 miesięcy do 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności. W sześciu przypadkach orzeczono karę pozbawienia wolności, najczęściej w zawieszeniu na 2 lub 3 lata, obok której sąd wymierzał obowiązkową pracę na cele społeczne w wymiarze 20-30 godzin w miesiącu oraz nakładał obowiązek systematycznego łożenia na dziecko. W niektórych przypadkach orzeczono nakazy karne, a kary kształtowały się od 6 do 8 miesięcy ograniczenia wolności. Zdarzało się, że sprawcy, ze względu na nadużywanie alkoholu, zobowiązywali się do powstrzymywania się od picia lub do poddania się kuracji.

Drugim przestępstwem, którego ofiarą najczęściej były dzieci, jest przestępstwo z art. 207 k.k. – znęcanie się. W 33 przebadanych przeze mnie przypadkach, oprócz dzieci, ofiarą często były także matki. Nie zanotowałam przypadków, w których sprawcą przestępstwa byłaby kobieta. Przeważnie znęcanie się trwało przez jakiś czas, często interweniowała policja w domu ofiar. Podobnie jak w przypadku przestępstw niealimentacji, wiek ofiar kształtował się w granicach 8-16 lat, ale były także przypadki znęcania się nad młodszymi dziećmi, w tym 4 przypadki, gdzie ojcowie znęcali się nad pięcio- i sześcioletnimi dziećmi. Jednak rozciągłość w czasie trwania przestępstwa sugeruje, że znęcanie się mogło mieć miejsce także przed ukończeniem przez ofiary dolnej granicy wiekowej.

Metody stosowane przez sprawców wskazują na ich niezwykłą brutalność. Najczęściej używano rąk, pasa, kabli, stołka lub tłuczono butelkami na ciele ofiar. Jest to tylko kilka przykładów, gdyż metody znęcania były różnorodne. Przestępstwa miały miejsce zazwyczaj w domach, najczęściej spowodowane przez pijanego ojca, który znęcał się również nad swoją żoną.

Wymiar kary za przestępstwa związane ze znęcaniem był bardzo zróżnicowany. Przeważnie orzeczono karę pozbawienia wolności w granicach od 6 miesięcy do 2 lat (3 przypadki). W niektórych przypadkach kara pozbawienia wolności była zawieszona na 2 lub 3 lata (w 2 przypadkach zawieszenie na 4 lata). W pięciu sytuacjach zarządzono dozór kuratora, a w 3 przypadkach orzeczono karę łączną za przestępstwo z art. 157 § 2 k.k. (naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia trwający nie dłużej niż 7 dni) oraz z art. 209 k.k. (1 przypadek).

Na podstawie analizy repertoriów sądowych z lat 1999-2002 zauważono, że przestępstw przeciwko dzieciom jest stosunkowo mało. W badaniach skupiono się na sprawach z art. 200 § 1 k.k. (seksualne wykorzystywanie dzieci), które stanowiły większość przypadków. W 1999 roku było 6 takich przypadków, w 2000 i 2001 roku po 4 przypadki, a w 2002 roku tylko 3. Ofiarami były głównie dziewczynki w wieku od 6 do 13 lat. Wymiar kary różnił się w zależności od przypadku, od 1,5 roku do 8 lat pozbawienia wolności, a w jednym przypadku orzeczono karę łączną 5 lat pozbawienia wolności. W 3 przypadkach sąd orzekł karę pozbawienia wolności w zawieszeniu na 4 lub 5 lat.

Analiza repertoriów nie wykazała innych przestępstw przeciwko dzieciom, takich jak art. 208 k.k. (doprowadzenie dziecka do poddania się czynności seksualnej), art. 201 k.k. (pobudzanie do nierządu) czy art. 210 k.k. i 211 k.k. (prowadzenie i udział w prostytucji). Sędziowie z sądu rejonowego w Radomiu zauważyli, że przypadki przestępstw przeciwko dzieciom są stosunkowo rzadkie, poza przestępstwem niealimentacji, które jest często popełniane. W badaniach zauważono, że problem złego traktowania dzieci istnieje, chociaż nie jest on bardzo częsty.

W badaniach stwierdzono, że przeważnie ofiarą przestępstw przeciwko dzieciom są dzieci w wieku od 6 do 16 lat, a najmłodsze z nich są najczęściej wykorzystywane seksualnie. Zarówno dziewczynki, jak i chłopcy padają ofiarą przestępstw seksualnych, z wyjątkiem jednego przypadku, gdzie ofiarą był chłopiec. W przypadku przestępstwa niealimentacji i znęcania się, ofiarą mogą być również matki. Przestępstwa trwają przez dłuższy czas i powtarzają się z różną częstotliwością.

Wymiar kary w tych przypadkach zależy od wielkości przestępstwa i postawy oskarżonego. Najczęściej kary wymierzane przez sąd to pozbawienie wolności, zarówno bezwzględnie jak i w zawieszeniu na kilka lat. W niektórych przypadkach sąd wymierzał wyroki łączne za przestępstwa niealimentacji i znęcania się.

Należy jednak zwrócić uwagę na fakt, że statystyki sądowe nie odzwierciedlają w pełni zjawiska złego traktowania dzieci, ponieważ wiele przypadków pozostaje nie wykrytych. Dzieci są często zastraszane, szantażowane czy też przestępstwem, co zmusza je do milczenia. Faktem jednak jest, iż „dzieci do czwartego roku życia są najczęstszymi pacjentami szpitali z powodu przemocy”[1].

Ten fakt mówi sam za siebie.

[1] A. Kwak, A. Mościskier: Rzeczywistość praw dziecka w rodzinie, Warszawa 2002, str. 65.

Wymóg uzyskania pozwolenia administracyjnego

5/5 - (7 votes)

Zakończenie pracy magisterskiej

Wymóg uzyskania pozwolenia administracyjnego jest przejawem ograniczenia podstawowych praw i swobód jednostki, ale wydane pozwolenie przywraca jej tę swobodę chociaż tylko w zakresie ustalonym w pozwoleniu. Koncesje nadają szczególną pozycję podmiotowi który ją uzyskał, ponieważ wraz z koncesją uzyskuje on obowiązek i możliwość prowadzenia działalności na rzecz ogółu mieszkańców i jednostek organizacyjnych, będących zadaniami lub uprawnieniami państwa lub samorządu terytorialnego w obszarach przede wszystkim zmonopolizowanych przez państwo. Jest to też działanie prawne, z pomocą którego państwo realizuje trzy podstawowe funkcje: regulacyjną, nadzorczą i sterującą. Administracja publiczna na podstawie upoważnienia ustawowego może w postępowaniu zmierzającym do wydania pozwolenia regulować sytuację podmiotu; szybciej i sprawniej dostosowywać się do zmieniających się, indywidualnych okoliczności.

Wymóg pozyskania koncesji daje możliwość działań nadzorczych państwu, ponieważ zainteresowany uzyskaniem pozwolenia podmiot sam poddaje swoje zamiary badaniom i ocenom, jest także zmuszony di gromadzenia i przedkładania organom administracji informacji o zamierzonym działaniu.

Koncesja może być wykorzystywana jako instrument służący do wprowadzania polityki gospodarczej lub społecznej państwa zawartej w różnego rodzaju planach i programach, które mają zapewnić uporządkowane procesy gospodarcze. Może być także wykorzystana w przypadkach konieczności ograniczenia określonych przedsięwzięć.

W świetle powyższego, generalna ocena instrumentu pozwolenia administracyjnego (koncesji) wypada pozytywnie.

Podstawowym aktem ustalającym reżim prawny koncesjonowania w Polsce po 1 stycznia 2001 r. jest Prawo działalności gospodarczej. Nie ulega wątpliwości, iż jednym z celów ustawy jest, obok ograniczenia zakresu koncesjonowanej działalności, ujednolicenie zasad koncesjonowania. Zamiarem ustawodawcy jest wprowadzenie w dziedzinach, w których konieczne jest utrzymanie koncesji, tych samych reguł prawnych co do przesłanek udzielenia (cofnięcia, zmiany) jak i trybu (procedur) koncesjonowania. W tym celu w ustawie zawarte zostały:

  • dość obszerne regulacje prawne dotyczące koncesjonowania (art.14 – 26),
  • oddzielona została instytucji koncesji jako decyzji uznaniowej od instytucji zezwolenia na podjęcie działalności gospodarczej jako decyzji związanej (art.20 oraz art.28),
  • konsekwencje niedostosowania do nowych zasad, w określonym terminie, dotychczas obowiązujących szczególnych przepisów odnoszących się do koncesji i zezwoleń.

Analiza przepisów o koncesjonowaniu Prawa działalności gospodarczej wykazuje, iż zawarte w niej regulacje są niejasne. Jest to szczególnie wyraźne w ustaleniu stosunku do przepisów o koncesjonowaniu zawartych w Prawie energetycznym. Wzajemny stosunek przepisów obu ustaw może być różnie oceniany, a to ze względu na treść uregulowań dotyczących konkretnego zagadnienia. Stąd można wysnuć wniosek, że niektóre przepisy Prawa energetycznego muszą być uznane jako przepisy szczególne wobec przepisów Prawa działalności gospodarczej.

Koncesjonowanie działalności gospodarczej energetyki podlega obecnie regułom szczególnym określonym w przepisach Prawa energetycznego. Jednocześnie Prawo działalności gospodarczej nie zawiera odesłania do Prawa energetycznego jako ustawy odrębnej. Odpowiadając na pytanie jakie reguły prawne koncesjonowania działalności gospodarczej w energetyce obowiązują obecnie, nie da się wprost rozstrzygnąć według jednej, generalnej formuły ogólnej. Można natomiast przyjąć z praktyki, że Prawo energetyczne będzie miało pierwszeństwo zastosowania w przypadkach, gdy zawierają unormowania, które są w ogóle są nieuregulowane bądź uregulowane odmienne lub bardziej szczegółowe niż regulacje Prawa działalności gospodarczej. Ponieważ w Prawie działalności gospodarczej nie zamieszczono jednoznacznej reguły „kolizyjnej”, problem ustalenia w sposób wystarczająco precyzyjny stosunku zawartych w obu ustawach uregulowań dotyczących koncesjonowania pozostaje do rozstrzygnięcia doktrynie i orzecznictwu.

Polska jest obecnie na drodze poszukiwania najkorzystniejszych rozwiązań organizacyjno-ekonomicznych w zakresie transformacji krajowej gospodarki energetycznej i włączenia jej w rynek europejski. Jest to zadanie bardzo trudne, ponieważ nie ma uniwersalnego modelu takiej transformacji. Trzeba z trudem dobierać rozwiązania do przewidywanych warunków, starając się wprowadzać je stopniowo w obszarach najbardziej do tego przygotowanych oraz analizować uzyskiwane wyniki.

Zmiana niekorzystnych, wieloletnich zaniedbań w zakresie kształtowania rynku energii, stała się możliwa poprzez podjęcie przez Państwo działań systemowych opartych na aktach prawnych, wyznaczające trwałą politykę energetyczną państwa. Następuje demonopolizacja energetyki, a naturalną konsekwencją jest powstawanie lokalnych rynków energii. Współistnienie różnych podmiotów gospodarczych (przedsiębiorstw energetycznych) jest skutecznym narzędziem utrzymania konkurencji na tym rynku. Dotyczy to zarówno przedsiębiorstw wytwórczych, przedsiębiorstw sieciowych o znaczeniu lokalnym (w skali miasta, województwa, czy związków gminnych), jak i przedsiębiorstw zajmujących się obrotem energią.

Dlatego też, w kontekście zachodzących zmian, stosowanie koncesji w tym, zmonopolizowanym sektorze gospodarki jest wręcz niezbędne. Akty prawne, które stanowią synonim nowoczesnej kodyfikacji i potwierdzenie zmiany roli państwa we współczesnej gospodarce energetycznej to Prawo działalności gospodarczej oraz Prawo energetyczne. Jednakże Ustawy te, pomimo wielokrotnych nowelizacji, wciąż zawierają wiele mankamentów powodujących niejasność sytuacji prawnej podmiotów sektora energetycznego. Wciąż wyjaśnienia wymagają takie sprawy jak:

  • stosunek przepisów o koncesjonowaniu zawartych w Prawie działalności gospodarczej do przepisów o koncesjonowaniu zawartych w Prawie energetycznym,
  • kryteria podejmowania decyzji koncesyjnych przez Prezesa URE,
  • kompetencji ministra właściwego do spraw gospodarki.

Obecnie istniejące uwarunkowania prawno – administracyjne stanowią zamknięcie pewnego, niezwykle istotnego etapu dla sektora energetycznego (w tym ciepłownictwa) tworząc podstawy do usystematyzowania gospodarki energetycznej dostosowanej do wymogów rynkowych. Najistotniejszym dla transformacji jest jednoznaczne rozdzielenie podstawowych funkcji spełnianych dotychczas przez państwo:

  • funkcja tworzenia i realizacji polityki energetycznej,
  • funkcja kształtowania cen,
  • funkcji właściciela przedsiębiorstw energetycznych.

Dla oddzielenia tych trzech funkcji powstało nowe w polskim systemie administracji pojęcie regulacji, opartej na przesłankach ekonomicznych, a regulatorem stał się specjalnie utworzony – Urząd Regulacji Energetyki

Polityka energetyczna państwa stwarza warunki dla powstania i rozwoju rynku energii oraz wprowadza mechanizmy rynkowe. Powstały system pozwala sterować działaniami w kierunku rozwiązań zgodnych z decyzjami władz, ale na ryzyko ekonomiczne właścicieli.

Należy podkreślić, że dotychczasowa współpraca ludzi różnych specjalności o najwyższych kwalifikacjach, zaangażowanych w przy procesach transformacji gospodarki energetycznej doprowadziła do powstania uwarunkowań prawno – administracyjnych, które skutecznie ograniczają straty ogólnospołeczne wynikające z żywiołowego procesu urynkowienia energii (ciepła).